Seks maakt oppermachtig

Negeren. Gewoon alsmaar blijven negeren. Niet aan toegeven. Vanavond sowieso geen seks als hij geen excuses aanbied. Het is de zoveelste keer dat hij niet snapt wat ik bedoel en hij moet daar maar eens van leren. Hij komt er niet zomaar mee weg. Of er wat aan de hand is? Nee. Gewoon blijven negeren. Doen alsof hij er niet is, dat is nog de enige mogelijkheid. Op een gegeven moment komt hij wel met hangende pootjes bij me terug. Ik kan dit maken, maar hij niet.

Alweer een kwartier verder en ik heb nog steeds niets gehoord. Geen ‘sorry’, ‘vergeef me’ of ‘het ligt aan mij’. Tijd voor de volgende tactiek. Als negeren niet helpt dan gooi ik het maar over een andere boeg. Die klootzak moet het gevoel hebben dat het zijn schuld is. Langzaam vis ik mijn smartphone uit mijn beha. Ik ga alle mannelijke wezens in mijn contactenlijst af, op zoek naar een goed gesprek. Niet omdat ik mezelf daar een plezier mee doe, maar om mijn vrijer jaloers te maken. Ik leg mijn smartphone pontificaal op tafel neer. Door de kamer klinkt het geluid van een heftige seksscène uit een belachelijk slechte B-film. Hij doet dit expres, zodat ik uiteindelijk toch zal toegeven. Gewoon nog even negeren. Het is wachten tot het scherm van mijn mobieltje oplicht. Het is een kwestie van enkele seconden tot er een fluitgeluidje klinkt. Eindelijk aandacht. Niet de aandacht die ik eigenlijk wil, maar dat hoeft hij niet te weten. Onderuit gezakt op de bank kijkt hij me glazig aan. Hij interesseert zich absoluut niet over wat ik uitspook, terwijl dat het enige is wat ik nu wil. Niets wat uit zijn strot komt is goed, niets komt in de buurt van wat ik zou willen horen. Hoe moeilijk kan het zijn om onze soort te begrijpen? Is dat nou echt zo lastig?

Ja dus. Nu komen de flauwe opmerkingen. Of ik soms ongesteld, boos of sacherijnig ben. Hij weet verdomme dat ik boos ben. Hoe durft hij nog te denken dat hij niets verkeerds gezegd heeft. Het is zo duidelijk dat het zijn fout is en niet de mijne. Vrouwen zijn kampioenen als het gaat om manipuleren en dat weet ik zelf maar al te goed. Mannen hebben geen idee wat er in ons hoofd afspeelt en dat is maar beter ook. Ik begrijp mezelf af en toe niet eens, want ik weet nu al hoe dit verhaal eindigt. Uiteindelijk maak ik het zelf goed om vervolgens te doen alsof er niets aan de hand is. Vrouwen zijn gewoon onberekenbaar. Laat staan dat mannen doorhebben hoe vrouwen in elkaar zitten. Het is lastig, ik geef het direct toe. Maar een beetje begrip kan toch geen kwaad… We hebben het ook moeilijk met onszelf, begrijp dat dan! Het is echt niet makkelijk om vrouw te zijn. Oké stop. Ik praat teveel in mezelf. Terug naar waar het echt om draait. Ik heb niet eens doorgehad dat de film afgezet werd – ook al was het nog zo’n slechte film – en hij overgeschakeld heeft naar darts. DARTS! Dat is niet eens een sport, dat daar überhaupt zendtijd voor vrijgemaakt wordt, is al belachelijk. Dit betekent maar één ding: oorlog.

De beste manier om deze oorlog te winnen is door mijn emoties te tonen. Mannen lijken wel allergisch voor emoties en al helemaal als het gaat om de gevoelens van het vrouwelijke geslacht. Emotionele chantage mag je het best noemen, maar wie niet sterk is moet slim zijn. Een traantje hier, een woede-uitbarsting daar en anders gewoon slijmen. Het werkt en is zelfs wetenschappelijk bewezen. Mannen zijn gewoon jaloers op wat wij kunnen, dat zal het zijn. Eerst word ik boos op hem, vervolgens ga ik huilen en daarna geef ik mezelf van alles de schuld. Uiteindelijk zal hij toegeven.

Godver, het boeit hem niets. Harteloze zak. Ik doe zo m’n best om het weer goed te maken, maar hij ziet het gewoon niet. Het is mijn schuld, oké goed ik geef het toe. Dan krijg je toch gelijk als je het zo graag wil. Ik had ook niet zo overspannen moeten reageren, maar dat gebeurt gewoon. En daar gaan we dan: ik bied hem mijn excuses aan. Het enige wat ik te horen krijgen is een ‘oké prima’. Daar gaan we weer…

Geplaatst in Manipulatie

Over Feline Lindhout

Feline Lindhout studeert momenteel aan de Fontys Hogeschool voor de Journalistiek in Tilburg. Ze schreef eerder al een opiniestuk voor de Volkskrant en is werkzaam bij het AD. Volgt vanaf vanaf augustus een minor Psychologie aan Hogeschool Utrecht.