Studio maakbaarheid

08.11 uur

Ze keek een moment naar de kringen onder haar ogen, plensde toen wat water in haar gezicht en keerde zich direct daarna af van de spiegel. Ze had geen zin om haar vermoeidheid te voelen en nog minder om het onbetwistbare bewijs ervan in haar reflectie te zien. In plaats daarvan droogde ze haar gezicht en stelde zich op voor de badkamerdeur. Met bewuste aandacht bestudeerde ze het vel A3 dat ze de avond ervoor op de deur had geplakt.  Een golf van schaamte deed haar wilskracht even wankelen. Andere mensen, normale mensen, hadden niet zo’n lijst aan de muur.

Om 8.00 uur opstaan, 8.15 uur sporten, 9.30 uur ontbijten, 10.00 uur vacatures zoeken, 13.00 uur boodschappen en lunch, 14.00 uur huishouden/administratie, 15.00 uur brieven schrijven,  18.00 uur eten koken, 19.00 uur avondeten, 20.00 uur de deur uit!

Een moment lang aarzelde ze, toen herinnerde ze zichzelf aan het feit dat het idee voor het A3 uit een zelfhulpboek kwam. “Wil je jouw leven veranderen? Gelukkig zijn? Geslaagd? Ga sporten! Eet gezond! Ontken jezelf niet! Doe de dingen die je moet doen zonder uitstel! Beloon jezelf daarna! Maak lijstjes!”

Met rechte rug liep ze haar kleine studio in, schoot haar yogakleren aan en pakte haar matje vanonder het bed. Terwijl ze in de warriorpose ging staan, dacht ze aan het tegeltje in Delfts blauw dat bij haar moeder op het toilet hing. Om een of andere vreemde reden was het typisch Hollandse wijsheidstegeltje versierd met een Engelse tekst:  ‘Today is the first day of the rest of your life’.

10.00 uur

De computer kwam zoemend tot leven. Hij was oud en het kostte tijd voor hij alle opstartschermen had afgewerkt. Terwijl ze wachtte, trommelde ze met haar vingers op het werkblad en slurpte van haar thee. Een waterig zonnetje scheen door de twee hoge ramen boven haar kleine zithoek de ruimte binnen. In het fletse licht zag het er allemaal schameler uit dan gewoonlijk.  De salontafel droeg kringen van wijnglazen zoals een paddenstoel stippen had en haar huisdekentje, gedrapeerd over de leuning van de bank, vertoonde zelfs vanaf deze afstand de tekenen van slijtage. Misschien kon ze vanmiddag wat nieuwe spulletjes of een plantje kopen, bedacht ze met een glimlach. Maar eerst even wat brieven de deur uit! Ze keerde zich tot haar beeldscherm, opende het internet en voerde haar zoekopdracht in op de website van de vacaturebank.

12.55 uur

Het was gaan regenen buiten. Het soort regen dat de rest van de dag niet meer ophield. Ze stond voor het raam en staarde naar de stroompjes op het venster. Ze had eigenlijk boodschappen moeten doen, er was niets meer in huis. Een vreemd woord ‘boodschap’. Ze vroeg zich af waar het vandaan kwam. Misschien zou ze het kunnen opzoeken in het etymologisch woordenboek. “BOOD”. Mooie bolle letters. Maar het deed haar denken aan “DOOD”.

14.02 uur

Ze had haar telefoon horen rinkelen toen ze op het toilet zat. Ze belde haar voicemail en luisterde naar de vrolijke stem van haar vriendin. ‘Hé wijffie, lang niet gezien.’ Het geluid van een stationshal op de achtergrond verdronk bijna haar  woorden. ‘Zullen we vanavond een biertje pakken?’
De verleiding om terug te bellen was groot, maar dan zou ze minstens een half uur aan de lijn hangen. Ze dacht aan haar schema en het verdekt opgestelde stapeltje vieze borden naast de bank. In de gootsteen stond nog meer. Eigenlijk zou ze het eerst moeten weken, alles was aangekoekt. Ze stuurde een berichtje en liet de gootsteen volstromen met warm water. Toen stak ze een sigaret op.

16.25 uur

De asbak naast haar toetsenbord was alweer bijna vol en nog had ze geen fatsoenlijke woord op papier gezet. Ze staarde naar de regels tot het wit op het scherm pijn deed aan haar ogen.
“Met groot enthousiasme heb ik…… “
”…….mijn doortastende aanpak……….”
“…….kan ik veel betekenen voor uw organisatie.”
Het waren dezelfde lege zinnen als in de tientallen brieven hiervoor.

16.35 uur

De fiets stond half verborgen onder de jassen aan de kapstok. De achterband was lek. Al drie maanden. Haar vader had haar geleerd hoe ze het moest repareren. Ze kon nu nog zijn opgewekte stem horen en zijn bemoedigende gezicht voor zich zien toen hij daar zat, knielend op de garagevloer. ‘Elke zelfstandige meid moet haar eigen fiets kunnen maken. Kijk, je zet hier de klemmen….’ Ze keek in het roodzwarte bandenplaksetje. Geen klemmen….

19.06 uur

‘Goedenavond, ik wil graag een pizza Capriciossa bestellen. (……..) Bezorgen jullie ook wijn? En sigaretten? (……) Fantastisch, bedankt. Tot zo.’
Ze zat op haar uitgezakte bank onder haar gerafelde huisdekentje, de film op pauze.  Haar vingers vlogen over haar touchscreen .

‘Sorry, t wordt m niet vanavond. Barstende koppijn. Ander keertje? X’

Geplaatst in Maakbaarheid

Over Inge van Engelenburg

Inge van Engelenburg heeft Culturele Maatschappelijke Vorming gestudeerd aan de Hogeschool van Utrecht en de beroepsopleiding tot coach gedaan. Op dit moment woont ze in Toulouse, Frankrijk, uit verlangen naar meer zon, beter eten en meer natuur.