In iedereen schuilt een activist, behalve in mij

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik zat in groep 2, bij juf Ingrid. Er was die dag een nieuw meisje in de klas gekomen, Ciska. We mochten buiten spelen en ik was in het schuurtje om een emmer te zoeken om mee te spelen in de zandbak. Opeens vond die nieuwe het nodig om míjn emmer uit mijn handen te graaien omdat zij vond dat ze hem nodig had. Dat dacht ik dus niet! Ik pakte de emmer van haar af en maakte aanstalten om verder te gaan waar ik mee bezig was. Binnen luttele seconden stond juf Ingrid voor mijn neus, naast de drie boze klasgenootjes die me hadden verraden. Hoe ik het in mijn hoofd kon halen zo onaardig te zijn tegen het nieuwe meisje, was de vraag van juf Ingrid.

Het feit dat ik me dit nog zo goed kan herinneren is alleen maar omdat ik me vroeger ontzettend druk heb gemaakt over dit voorval. Hoe haalde die klasgenoten het in hun hoofd mij te verlinken bij de juf? Hoe kon het dat juf Ingrid geen partij koos voor mij? Onbegrijpelijk. Maar wat deed ik? He-le-maal niks. Ik heb me overgegeven aan de situatie en het erbij laten zitten.

Nu de kleuterschool al heel lang achter me ligt, lijkt de tijd te zijn aangebroken mij met serieuzere zaken bezig te houden. Er zijn er tenslotte genoeg. De zwarte pietendiscussie, het debat over wel of geen vluchtelingenopvang, weg met plofkip of kiloknallers kom maar door? Activisten, je komt ze overal tegen. Maar waar komt dat toch vandaan? Die drang om te protesteren. En waarom lijkt het alsof iedereen het doet, behalve ik?

Het lijkt wel of steeds meer mensen de mogelijkheid aangrijpen hun verhaal te doen omdat ze het ergens niet mee eens zijn. Nu zijn de onderwerpen die ik hierboven beschreef voor veel mensen nog relevant. Maar weinig mensen hebben echt geen mening over of Piet zwart mag blijven of weg moet. Voor wat betreft de vluchtelingenopvang zijn er wederom felle tegenstanders en vurige voorstanders. En van het leven van de kip die je ’s avonds in de pan gooit, kan de één niet wakker liggen terwijl de ander er een supermarkt om boycot. Iedereen wil zijn standpunt ventileren en de tegenstanders overtuigen van zijn gelijk. Als je het zo bekijkt schuilt in iedereen wel een beetje activist. Iemand die zich sterk maakt voor bepaalde idealen, omdat hij vindt dat er onrecht plaatsvindt. Als het nodig is om verandering teweeg te brengen, dan het liefst door een zo groot mogelijk publiek te bereiken.

Sommigen voelen zich genoodzaakt zich vast te ketenen, zoals leden van Greenpeace, of 450.000 handtekeningen te verzamelen, zoals GeenPeil eerder dit jaar deed. Je kunt geen discussiepunt zo gek bedenken of er is wel een actie voor te vinden. Je komt het dagelijks tegen in de media. Zo was er onlangs een protest tegen Comedy Central voor het schrappen van een scène over Syrische vluchtelingen en brengt een programma als Keuringsdienst van Waarde zaken aan het licht over malafide voedselproducenten die water in hun pangasiusfilets pompen om zo meer winst te maken.

Genoeg zaken waar ook ik een mening over heb. Als er tijdens een etentje met vrienden wordt gediscussieerd over de vluchtelingenkwestie of over Zwarte Piet dan gaat het er soms best heftig aan toe. Argumenten worden over en weer geslingerd en om de lieve vrede te bewaren kun je soms beter een ander onderwerp aansnijden. En dat laatste, dat doe ik. Ik zoek naar consensus. Het is niet dat het me niks kan schelen. Ik weet heel goed hoe ik over bepaalde zaken denk en waarom ik daartoe gekomen ben. Maar om dit out in the open te doen, dat is gewoonweg niet aan mij besteed. Ik voel niet de behoefte mijn mening met Jan en alleman te delen en om een ander van mijn standpunt te overtuigen. Ik denk ook niet dat die behoefte nog gaat komen. Hoogstwaarschijnlijk zal ik nooit een protestmars leiden of een facebookrel starten. Actievoeren is gewoonweg niet aan iedereen besteed. En dat is misschien maar goed ook.

Geplaatst in Activisme

Over Ingrid Burgers

Ingrid Burgers studeerde Media & Journalistiek aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Haar interesse ligt in kranten en tijdschriften. Voor haar masterscriptie onderzocht zij hoe mannen en vrouwen worden gerepresenteerd in de tijdschriften Men’s Health en Women’s Health. Eerder deed ze onderzoek naar de verschillende representaties van alcohol- en drugsverslaafde bekendheden in Amerikaanse magazines.