Filterkoffie

Iedere morgen gaat de wekker, omdat je naar je werk moet. Die wekker is ingebouwd in je iPhone, die je kocht omdat je broer zei dat hij ‘zo makkelijk is in het gebruik.’ Aan het abonnement zit je maar twee jaar vast! Je staat op en trekt na het douchen die leuke trui aan die je in een reclame van H&M had gezien. Je haren waste je met shampoo die is gebaseerd op een of ander extract van een exotische plant, de naam ben je vergeten maar het had iets te maken met het revitaliseren van je haar, schreeuwde de advertorial in je favoriete tijdschrift. Vervolgens trek je een pak cruesli uit een la en maakt een bord klaar. Je at altijd brood met kaas, maar sinds die ene film waarin dat ene koppel zo leuk samen cruesli at na een romantische avond ben je om. De Senseo maakt een geluid als een drilboor en smaakt naar een mix van chocolade die te lang in het dashboardkastje heeft gelegen en bitterkoekjes zonder het koekje. Je drinkt het toch maar op met twee flinke slokken. Ondertussen vraag je je af of het filterkoffie-apparaat vorig jaar verkocht is op de vlooienmarkt tijdens Koningsdag, of dat het nog op zolder staat. Je pakt de sleutels van je lease-auto, tegenwoordig reuze betaalbaar. Je woont op acht minuten fietsen van je werk, ‘maar voor de boodschappen is het reuze handig,’ zei de verkoper nog.

Je rijdt de straat uit en botst bijna tegen die aardige buurman met zijn enorme bakfiets. Terwijl de man met zijn enorme tank zich tussen jouw auto en een tuinhekje probeert door te wurmen komt de volgende bakfietser al de straat in. Verderop zie je er nog één – het is al jaren een rage die maar niet ophoudt. Je zet de radio aan: Adele’s nieuwe hit pompt door de boxen van je onlangs vernieuwde geluidssysteem. ‘De bas komt nu veel dieper binnen,’ fluisterde de monteur die het spulletje installeerde. Ik heb volgende week nog een andere klant uit jouw straat, zei hij nog. Ja, diepe baslijnen zijn in dit jaar.

Eenmaal op de snelweg zie je uit je ooghoek een camera op je gericht. Je hebt niets te verbergen, zeg je altijd op verjaardagen als het over privacy gaat. Nu je alleen bent erger je je aan dat meekijkende oog. Zojuist zat je nog in je neus: zit er dan een mannetje aan de andere kant van de lens je nu uit te lachen? Je wordt afgeleid door je telefoon, die onophoudelijk geluid en trillingen produceert. Met deze snelheid door Facebook scrollen is best lastig, en ai…daar word je al naar de kant gedirigeerd door een oplettende agent. Terwijl je uitrolt over de vluchtstrook lees je nog snel een bericht. Tien jaar geleden had je geen mobiel, nu kun je nooit meer zonder, behalve op vakantie. Dan gaat het prima. Raar eigenlijk. Hoe dan ook, oom agent wil je rijbewijs zien en begint een preek over je rijgedrag. Je zegt ja en amen en mag weer door, met een flinke prent op zak. Door het oponthoud kom je te laat op je werk, net nu je een presentatie moest geven voor een nieuwe klant. Als blikken konden doden lag je nu in je kist – je baas, je werkgever, de man die jouw hypotheek betaalt is not amused. Het gesprek met de nieuwe klant die nooit een klant zal worden kabbelt door als een beekje dat eindigt in een droog gevallen bedding. ‘Heb je even?’, vraagt je baas na afloop. ‘Natuurlijk,’ zeg jij. Ieder ander antwoord zou tot een gênante situatie hebben geleid.

‘Dit is niet de eerste keer dat je het laat liggen,’ zegt de man die jouw hypotheek betaalt. Schuldbewust neem je alle kritiek op je, wat kun je anders. Helpen doet het overigens niet. Je mag vertrekken. Mag of moet, vraag je je nog af. Een absurde afweging, natuurlijk. Maar die maak je wel vaker. Je vraagt je opeens af waarom je ooit dat Senseo-apparaat kocht. Terwijl je je bureaulades leeg maakt en afscheid neemt van je collega’s verlang je meer dan ooit naar een flinke mok met ouderwetse filterkoffie. Je stapt met ferme stappen het troosteloze kantoor uit. Je hebt geen baan meer, je zult financiële offers moeten brengen als je niet snel iets anders weet te verzinnen. Je stuurt een bericht naar je vrouw in de hoop dat zij weet waar het filterkoffie-apparaat staat.