Emancipatie alleen is niet genoeg

De aanbevelingen van het antiracisme-comité CERD van de Verenigde Naties, over de rol van Zwarte Piet binnen het Sinterklaasfeest, zijn niet bindend. Daarmee is het rapport dat zij hierover schreef hoogstens een steuntje in de rug bij de emancipatie van nazaten van voormalige Afrikanen die tot slaaf werden gemaakt. Blijft over: het is aan de witte Nederlanders of zij mee gaan in de aanklacht van racisme en op den duur dit schurende onderdeel van een verder sympathieke traditie van de hand doen.

Dat maakt emancipatie tot een onmogelijke missie. De pest met emancipatie is namelijk, dat de bovenliggende partij moet inbinden. Premier Rutte heeft gelijk als hij zegt dat het volk dit op eigen houtje moet doen, maar hij ontwijkt met zo’n uitspraak tegelijkertijd de bestuurlijke verantwoordelijkheid die hij draagt als leider van alle Nederlanders. Ik herhaal; álle Nederlanders.

Emancipatie op zijn best is als water. Als er maar lang genoeg druppels van verontwaardiging op een traditie terecht komen zal die traditie op enig moment meebuigen of barsten. Het Nederlandse volk doet er goed aan de eerste optie aan te houden.

De tolerantie waar Nederlanders altijd voor zeggen te staan helpt in dit geval niet echt. Iemand tolereren is namelijk niet bepaald hetzelfde als iemand welkom heten of op zijn minst serieus nemen. Het is, met andere woorden, niet gastvrij om iemand te tolereren. Tolereren is zeggen dat je het goed vind dat iemand er is, maar dan moet die ander geen lastige vragen stellen, want dan loopt tolereren erg snel tegen haar grenzen aan. Jij laat mij met rust en ik jou, zoiets.

Het vieren van het Sinterklaasfeest is bij uitstek een gelegenheid waarbij de echte betekenis van de over de hele wereld door Nederlanders gepredikte Hollandse tolerantie aan het licht komt. Zolang niemand iets zegt, is er niets aan de hand. Maar zodra iemand een onderdeel van een Nederlandse traditie in twijfel trekt, wordt de tolerante meute snel een om zich heen slaande groep barbaren, die vooral op sociale media liever van leer trekken tegen een kop van jut als Quinsy Gario, dan dat ze zich afvragen waaróm mensen als Gario zeggen wat ze zeggen.

Revolutie is pakken wat je pakken kan, emancipatie is krijgen wat je krijgen kan. Als de meerderheid de minderheid niet wil geven waar ze recht op heeft, in dit geval een voor iedereen acceptabele Piet, is emancipatie een holle kreet geworden omdat recht niet via die weg behaald kan worden. Met andere woorden: als tolerantie emancipatie in de weg zit, is de enige oplossing een  revolutie. Het bedrijfsleven lijkt dit al in te zien: de Bijenkorf kondigde onlangs aan geen Zwarte Pieten meer te gebruiken, maar vergulde. Prachtig, goud maken van duisternis, pure alchemie. Viva De Bijenkorf. Viva la revolution!