Een ongelijk speelveld

Ondanks dat ik gesteld ben op mijn privacy koester ik niet de wens het voor alles te laten gaan. Niet omdat ik niets te verbergen heb, dat is een flauwekul argument, maar omdat ik in contact wil blijven staan met de wereld – hier kom ik nog op terug -, inclusief alle goede en slechte kanten die aan deze wens verbonden zijn.

Ik ben, net als velen met mij, eigenaar van een AH Bonuskaart op naam, een Kruidvat spaarkaart, verschillende apps van winkels welke ik graag bezoek, een iTunes-account, een smartphone, een tablet en een laptop. Het maakt mijn leven een stuk completer. Ik maak veelvuldig gebruik van Google, WhatsApp, Twitter, Facebook, Wordfeud, Netflix, iPhoto – plekken waar ik mijn foto’s neem worden in een tijdlijn zichtbaar gemaakt -, Flipboard, Dropbox, Spotify, YouTube, verschillende handige culinaire apps en noem zo alle apps/programma’s maar op waar ik, maar zeker ook wij, inmiddels niet meer zonder mee kan/kunnen. Ik heb mijn privacy, door gebruik te maken van al deze diensten, al geruime tijd opgegeven. Opgegeven in de zin dat ik ermee instem dat zij gebruik maken van mijn zuinigheid of beter gezegd mijn hebberigheid. Ik neem het (commercieel) gebruik van verzamelde data naar aanleiding van mijn surfgedrag voor lief.

Los van mijn acceptatie van hetgeen hierboven beschreven is, zijn er altijd onderdelen waar ook ik kanttekeningen bij plaats en grote moeite mee heb.

Laat ik als voorbeeld het plan van de ING-bank nemen om ons koopgedrag, aangezien wij steeds meer met de pinpas moeten doen, te analyseren en aan partijen door te spelen die hier gericht mee aan de slag kunnen. Ik zou nimmer toestemming geven om een bank, in mijn geval de ABN AMRO, hier iets mee te laten doen. Niet omdat ik hen extra inkomstenbronnen misgun, maar omdat ik niet de keuze kan maken zonder betaalrekening mijn leven te leven. Zonder pinpas kom je nergens, zonder pinpas kun je op steeds meer plekken niet meer terecht, zonder rekening bij een bank geen salaris, et cetera.

Er is hier geen sprake van een gelijk speelveld. Het contact met de wereld, wat voor mij zo belangrijk is, kan namelijk heel goed zonder dat ik beschik over een smartphone, tablet, laptop, spaarkaarten en wat al niet meer. De keuze die ik bewust maak om dit vanuit huis of ergens in Verweggistan op een product te doen gekoppeld aan mijn N.A.W. gegevens, en niet ergens anoniem vanaf een openbare computer, is de mijne.

Het contact met de wereld hoeft ook niet digitaal te gebeuren. Het kan net zo goed zoals wij dit vroeger deden, namelijk gewoon door elkaar op te zoeken. Ook hoef ik niet te winkelen op mijn telefoon bij bedrijven die een fysiek pand hebben, ik zou ze net zo goed kunnen bezoeken en indien ik dit zou willen met contant geld afrekenen. De wil dit niet te doen is vanuit gemakzuchtige- en financiële motieven, niet vanuit een verplichting. Mekkeren dat zij aan de haal gaan met verzamelde data, zal ik dan ook niet doen.

Ook anders is het gebrek aan privacy in de fysieke ruimte. Ik heb er nimmer voor gekozen 24/7 gefilmd te worden door de overheid of een private partij, waarvan ik niet exact te weten kan komen wat zij met deze beelden zullen doen. Of erger nog, vaak heb ik niet eens door gefilmd te worden. Het kan dus zomaar zo zijn dat ik ergens bij betrokken kan raken, zonder dat ik hier weet van heb. Puur en alleen op basis van mijn wandel- of fietsroute waarbij ik een of meerdere camera’s gepasseerd hebt. Het argument dat dit voor onze veiligheid is, gaat wat mij betreft ook niet helemaal op: camera’s maken de maatschappij niet per se veiliger, ze maken het hooguit mogelijk achteraf iemand aan te wijzen als schuldige.

Wat goed en slecht is, hangt af van de grens die ieder individu hieraan stelt. Zo zou ik het bijvoorbeeld vreselijk vinden wanneer iemand bij mij thuis naar binnen gluurt op het moment dat ik intiem met mijn geliefde bezig ben. Tegelijkertijd kan dit voor mijn geliefde juist extra spanning betekenen en zou deze voyeur rustig kunnen blijven staan. Ik wil hier maar mee zeggen dat het begrip privacy niet zomaar in kaders te plaatsen is en ik, wij, zelf voor een groot deel nog kunnen bepalen wat wij wel of juist niet toelaten. Wat mij na veel gesprekken hierover het meest heeft geraakt is de hypocrisie in dit debat. Van de hypocrisie bij verdedigers van onze privacy tot de bedrijven die niet eerlijk durven te zijn over hun verdienmodel.

Privacy is te koop. Wat nu als al die privacyschenders ons deelgenoot maken in hun verdienmodel, privacy for cash, zouden we er ons dan nog steeds zo druk om maken? Ik voorzie eerder gedoe over de vergoeding.

Geplaatst in Privacy

Over Karim Khaoiri

Khaoiri (1984) groeide op in de Rotterdamse volksbuurt Crooswijk. Naar eigen zeggen tussen hoeren en pooiers, junkies en dealers, slachtoffers en daders. In zijn blogs behandelt hij met name thema’s als criminaliteit (van kruimeldealers tot criminele netwerken), integratie en politiek. Zo nu en dan persoonlijke verhalen, verhalen waarin Crooswijk vaak een centrale rol speelt, maar ook reagerend op anderen of breder reagerend op wat speelt in de maatschappij.