De decadentie van seksuele vrijheid

In 1964 werd de eerste anticonceptiepil geïntroduceerd. Een heugelijk feit, want sindsdien nam de seksuele revolutie een vlucht en is de seksuele vrijheid van de vrouw, haar gevoel van zelfbeschikking en het algehele respect naar vrouwen enorm toegenomen. Het tijdperk van seksuele repressie was tot een einde gekomen. Vrouwen hoefden niet langer te trouwen omdat er een ongewenst kindje op komst was. Ook hoefde je niet te huwen om seks te hebben. De perceptie naar vrouwen en naar seks in het algemeen veranderde, met als wellicht de grootste vooruitgang de heropvoeding van mannen (en vrouwen) ten opzichte van seksueel geweld. Hoewel slut walks nog steeds gelopen worden, zijn zelfbeschikking en veiligheid belangrijke onderdelen van de seksuele vrijheid.

Toch is er een keerzijde. Een cultuur staat nooit stil, er zijn tijden van vooruitgang en tijden van verval. De seksuele vrijheid in het Westen heeft zich met enorme snelheid ontwikkeld, zodat het soms lijkt alsof onze cultuur op dat punt uit balans is geraakt. Terwijl wij onszelf trots op de boezem slaan over onze emancipatie, zien we niet dat we op sommige punten zijn doorgeschoten. Hoewel de piek van de seksuele revolutie nog niet is bereikt, heeft het westen op het gebied van seksuele moraal een neerwaartse trend ingezet.

Het meest in het oog springend is het feit dat naakt overal op straat ligt; op reclameborden, in tijdschriften, films en series. Sex sells en dus dragen cheerleaders, vrouwen op autoshows en in de bediening, ondanks de vrouwenemancipatie, vaak minuscule rokjes om mannelijke klanten te trekken. Daarnaast vereert men eerder een leeghoofdig fotomodel dan een sterke politica, tenzij ze heel sensueel is natuurlijk. Seks is zo dominant aanwezig in onze cultuur dat mensen beginnen af te stompen. Het moet mooier, spannender, verrassender, beter.

Liefst zeventig procent van het internet bestaat uit porno, van soft tot  gewelddadig. Uit recent onderzoek blijkt dat steeds meer mannen de voorkeur geven aan masturbatie aan de hand van porno, boven eigenlijke seks met hun vriendin. Natuurlijk is het begrijpelijk dat veel mensen, mannen en vrouwen, graag af en toe naar porno kijken. Het is echter jammer dat porno tegenwoordig voor veel jongeren de eerste introductie met seks is. Waar adolescenten vroeger een voorzichtige ontdekkingstocht begonnen, die stapsgewijs werd opgebouwd, zien jongeren nu meteen het ongecensureerde eindresultaat. Dit geeft een vertekend beeld van wat ‘normaal’ is. Bovendien is porno vaak enkel gebaseerd op mannelijke fantasieën en kan het in die zin een recessie van de seksuele educatie betekenen.

Daarnaast draagt (een overdaad aan) porno bij aan tal van minderwaardigheidscomplexen bij mensen. De wens voor schaamlipcorrecties en penisvergrotingen komt niet zomaar uit de lucht vallen. Het is op zich niet erg als je iets aan jouw lijf wilt veranderen, maar er zijn nogal wat dubieuze websites die daarop inspelen. Op dit moment is er bijvoorbeeld een nieuwe trend in Amerika waarbij vrouwen via crowdfunding hun borstvergroting financieren, met als tegenprestatie dat ze de donateurs regelmatig naaktfoto’s sturen van het eindresultaat.

Intieme seks lijkt steeds minder de maatstaaf. We hebben sneller seks met iemand voordat er werkelijk een emotionele relatie is gelegd en de selectie van onze seksuele partners gaat vaak via datingsites of apps, zoals Grindr en Tinder. Mensen worden daardoor eerder op hun uiterlijk afgewezen dan als ze elkaar ‘in het echt’ ontmoet hadden. Feromonen ruik je nou eenmaal niet op een profielpagina. En als we iemand gekozen hebben, zijn we vaak ontevreden, want ergens is het idee ontstaan dat iedereen altijd heel veel hele goede seks heeft. Als wij dat niet hebben, voelen we ons benadeeld. In werkelijkheid echter hebben stelletjes volgens de laatste onderzoeken gemiddeld eens per week seks en vrijgezellen slechts eens per maand. Een oppepper is wellicht dat dit ook voor zeventigjarigen geldt.

Ik ben blij met mijn vrijheid, dat ik kan dragen wat ik wil en kan kiezen wie ik in mijn bed toelaat. Toch, als ik autochtone Nederlanders hoor roepen dat vrouwen uit andere culturen zich zouden moeten emanciperen, dan vraag ik me af hoe zij denken over de decadentie van onze seksuele vrijheid. Ambiëren sterke en intelligente vrouwen van over de gehele wereld, naast gelijke kansen en recht op zelfbeschikking, een vergelijkbare seksuele revolutie? Ik denk het niet.

Geplaatst in Decadentie

Over Inge van Engelenburg

Inge van Engelenburg heeft Culturele Maatschappelijke Vorming gestudeerd aan de Hogeschool van Utrecht en de beroepsopleiding tot coach gedaan. Op dit moment woont ze in Toulouse, Frankrijk, uit verlangen naar meer zon, beter eten en meer natuur.